Oh God! He’s an Atheist!!

Back in my formative years – as if I am fully formed now (:P) – when I took my first few steps into the world of atheism, I thought there were a lot of advantages for me. To begin with, I could easily pass-off as a well-informed atheist thanks to my familial background. I hail from a typical orthodox not-so-authentic South Indian (with a Maharashtrian-mix) Brahmin family. I had the benefit of having gone through the rigors of the sacred-thread ceremony and the rituals thereof, ranging from the “tri-kala sandhyavandanam” (yeah, amazingly enough, for my status, I used to do it three times, indeed, albeit reduced to two-times during school days) to the Aupaasana before taking food.

Yet, none of it actually presented me with a sleight of hand. In fact, all turned quite compulsorily disadvantageous. The moment I began to question the multifaceted concept of God (in Hinduism), and the illogical subscription to a “superior being” and His marvels (usually His and not Hers, aint’t it?) I was seen as an arrogant, adamant, egotistic and self-asserting person. All atheists, I believe, are immediately tagged with such adjectives – much like interesting Facebook photos that are tagged instantaneously.


There was a problem though. My atheism came not through a calamity where my prayers went unanswered. It was an evolutionary move, as far as I can trace it. It was not sudden. It was eventual. But of all the things that one would not expect, it did not come just because I read the Communist Manifesto (there’s no discussion on God there, by the way), but it came out of the Bhagavad Gita, the Bible (King James Version, :P) the Principal Upanishads and the very source where one is supposed to find God – the Vedas. Of course, add to this, a commentary on the Qu’ran called In the Shade of the Qu’ran.

Why do I list the books? Well, just in case someone says I am not well-informed, yeah I do agree but I believe I am, to a certain extent, informed and definitely not ill-informed.

The problem with atheism today is this default tagging which, many times, does cause sadness. I cannot claim myself to be humble and ego-less, but I certainly strive to be at every point of time. As with most things, I do face failure, but that has, thankfully, not stopped my attempts to be so.

I respect, admire and thank those who have not taken me at the face value of atheism when they come to know about my belief – or the lack of it. Many of my friends & buddies and many others are on this list.

But most of the times, the first reaction or the first impression that the knowledge of my atheism leaves is like a permanent mark.

It would be a cliché to say that my atheism is a bit different. But it is, and it is different because I believe in God.

Yeah, you are supposed to scream, “what the ****?” or something less dramatic, at this point of time. 🙂 Nevertheless, I guess it did not come out, but here’s the fact again – I am an atheist, who believes in God. And although it would be most ridiculous, here’s even more – I am an atheist who has realized the truth of God.

God (not according to me but according to a general consensus that can be arrived at by seeing the world’s religions, from reading the scriptures, from listening to many of the speakers on this subject from the bygone eras) can be defined as something indefinable – and in the same breath, it can be said to be everything.

One can’t claim otherwise, right? Whether it is a Reverend Father clothed in cloak, or a dhoti-clad Purohit or an Islamic Prophet or any other technical representative of any religion – everyone accepts (and has to accept, incidentally going by the values of their religion) that God is everything.

My existence today is because of my parents. It does not end there, though. Biologically, it’s the food I eat that helps me live. That food was produced by a farmer who toiled in the sun and rain; it was carried over to the city shops by some truck-driver; and it was being sold by a shopkeeper whose net monthly income never crossed Rs. 15K.

No, it does not end here either. The organisms of the soil helped the food grains to grow. The wind, water, heat and much more were the reason for the growth. Not just this, but I would need to list about one lac, seventy thousand crore and odd things (no, I am not making fun of the 2G-scam here) that helped just one part for sustenance of my life. At this rate, if you go on adding things to this list, it would probably equal the number of sub-atomic particles found in the universe.

My point? I am thankful to everyone of these, but is it really possible to say which is supremely important for my existence? No. That is why Everything is God.

Yeah, I havent seen everything – I havent even seen an electron in my day – but I do realize this fact of life – even though I control my life and deny ascribing that control to some superior being, with arms reaching out of the cloud-ridden sky as depicted in comic strips, I know, realize and completely believe that I exist because of so many things, beings, people and more.

If at all I wish to be humbled in my present state of atheism, it’s because life has taught me I am nothing but a microcosmic part of a huge cosmos which is highly interdependent. I do not believe in God as in a Supreme Being. I believe in God that is pure love, pure reality of existence and pure knowledge of consciousness and the reason behind it. And that’s how I wish to be seen as an atheist.

An atheist, who has at least tried – and is trying – to realize God, if not realized.

Advertisements

இத நானே எதிர் பார்கல.

முன் குறிப்பு: நாலாப்புல மட்டும் தான் தமிழ் படிச்சேன். சோ எக்கச்சக்க தப்பு வரும். அதும் போக சாதாரண local தமிழ்-ல எழுதிருக்கேன். மன்னிக்கவும்.

நா ஒரு இருவது வருஷமா வெட்டியா வாழுறேன். (ஒன்னும் சாதிச்சி கிழிக்கல, ஆனால் சாதிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை.) 😛

நா ரொம்ப “closed type.” அதாவது சரியான ஆங்கிலத்துல introvert. இருந்தாலும், சில வருஷமா காலேஜ் வாழ்கை மூலமா, மற்றும் எனது சில அறிய நண்பர்கள் மூலமா, அன்பு, பாசம், நட்பு, மொக்கை-னு பல விஷயங்கள கற்று கொண்டேன்.

இருந்தாலும் எனக்கும் ஒரு “நட்புக் கதை” இருக்கு. இந்த வருஷம் ஆரம்பத்துல என் மிக சிறந்த நண்பன் சுதீர் என்ன வெச்சி ஒரு காமெடி போட்டோ எடுத்தான். அதுல நான் வேஷ்டி கட்டிட்டு guitar வாசிக்குராப்ல ஒரு pose. ரொம்பவே தற்செயலா அதுல ஒரு பொண்ணு கண்ணா பின்னான்னு tag பண்ணிடுச்சு. அதுல ஆரம்பிச்சது, இன்னும் நிறைய commenting, tagging, wall post-னு பரவிடுச்சு. அப்படி ஆரம்பிச்சது எங்க நட்பு.

சரி: பய்யன், பொண்ணு, நட்பு – அனேகமா காதல்ல முடியும்-னு நினைச்சிடாதீங்க.

Facebook Chat -ல வெட்டி பேச்சு பேசிட்டு இருந்தப்பதான் தெரிஞ்சிது இந்த பொன்னும் அவங்க வீட்டு ஒத்த புள்ள-னு. கூட பிறந்தவங்க யாருமில்லையான்னு அவங்க என்ன கேட்க, நானும் இல்ல, but இருந்தா நல்லா இருந்துருக்கும்ன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவங்க உடனே I too wish I had a brother -னு சொன்னாங்க. அதுக்கு நான் உடனே “ham sab hain na (நாங்கெல்லாம் இருக்கோம்ல)”-னு சொன்னேன். அங்க தான் எங்களுடைய நட்பு track மாறிச்சு.

வெறும் Facebook friends -a இருந்தவங்க, சகோதர-சகோதரியா மாறிட்டோம்.

நாங்க இதுவரைக்கும் நேர்ல சந்திச்சதில்ல. எனக்கு ஊர் முழுக்க நெறைய அக்கா-தங்கச்சி இருக்காங்க ஆனா தங்கச்சி-ன்னு ஒரு வார்த்தை என் காதுல விழுந்துச்சுன்னா எனக்கு இவங்க ஞாபகம் தான் வரும். பாச மலர் range-கு சொல்ற மாதிரி இருக்கும், ஆனால் அது தான் உண்மை. ஏன்னா நாங்க அவளோ பேசிருக்கோம்.

என் தங்கச்சி என்ன மாதிரி இல்ல. அவ extrovert. ரொம்ப social. ஒருத்தர் கூட ரொம்ப சீக்கிரம் பழகி நட்பை உருவாக்கிடுவா. எனக்கும் முன்னாடியே அவளுக்கு அண்ணன்கள் நிறையா இருக்காங்க. இருந்தாலும், எப்படி எனக்கு அவ தான் closest -ஒ அப்படித்தான் நானும் அவழுக்கு closest -ன்னு நானாக நினைச்சிபேன். அது அப்படி இருக்கோ இல்லையோ ஆனா எனக்கு ஒரு நப்பாசை and அதுனால எனக்கு மிக சிறந்த சந்தோஷம் – ஏன்னா சுமார் இருவது வருஷமா தனியாவே இருந்து இப்படி திடீர்ன்னு ஒரு நட்பு, ஒரு தங்கை (அதுலயும் நாள் முழுக்க பேசிட்டே இருப்போம் sms வழியா) so, அப்படி ஒரு நெனப்பு. மெய்யாலுமே ஒரு அண்ணனா இருக்க நமக்கும் குடுத்து வெச்சிருக்கேன்னு ஒரு அல்ப சந்தோஷம், மகிழ்ச்சி.

நாள் முழுக்க sms அனுப்பிகிட்டே இருக்கறது எனக்கு ரொம்பவே புது விஷயம். எனக்கு முன்னாடி அவ அவளோட நண்பர்களுக்கும் அண்ணன் ஒருத்தருக்கும் அப்படி அனுப்சிருக்கான்னு சொல்லிருக்கா. ஆனா என் வாழ்க்கைல இது தான் முதல் முறை sms இப்படி சறமாரியா அனுப்புறது. அதாவது நாங்க ஏதோ ஒரே வீட்ல இருந்து பேசிக்கிற மாதிரி இருக்கும். இது மட்டும் இல்ல, நிறைய விஷயங்கள பற்றி பேசிருக்கோம். மொக்கைலேந்து முக்கியமான விஷயங்கள ரொம்ப நேரம் discuss பண்ணிருக்கோம்.

என் தங்கையோட பாசத்திற்கு அழவே இல்லை. இதுவும் சினிமா டயலாக் மாதிரி தான் இருக்கும் but இது தான் உண்மை. எனக்கு கோவம்ன்னு வந்தா எதும் பேசாம இருப்பேனே தவிர சண்டை போட மாட்டேன். நான் அம்மா கிட்ட மட்டும் தான் பயங்கர சண்டை போடுவேன். அதுக்கு அடுத்து என்னமோ தெரியல இவ கிட்ட மட்டும்தான் பயங்கர சண்டை போட்டுருக்கேன். இனி இவ்ளோ தான் எல்லாம் முடிஞ்சி போச்சுங்கற அழவுக்கு சண்டை. இப்போ ஏதோ கொஞ்சம் திருந்திட்டேன்னு இருந்தாலும் வேதாளம் எப்போ முருங்க மரம் ஏறும்னு யாருக்கு தெரியும்? 😛

ஆனால் நான் சண்டை போட்டதால இவ கொவமானதே இல்ல. அந்த விஷயத்துல என் அம்மாவையே மிஞ்சிட்டா. நிறைய தடவை எனக்கு அவ கால் தொட்டு கும்புடணும் போல இருக்கும். நான் அவ்ளோ மட்டமா சண்டை போட்டப்றம் மன்னிப்பு கேட்டு சமாதானம் ஆனாலும், அவளுக்கு கோவமும் வராது, வெறுப்பும் வராது. ஒரு தாய் போல உடனே அரவனைச்சிடுவா.

அதெல்லாம் சரி பா இப்போ இந்த blogpost எதுக்கு? சொல்றேன்.

ஊர்ல நிறையா friends, brothers, sisters இருக்குறப்ப இவங்க தான் எனக்கு மிக பிடித்தவர், பிடிதவள்ன்னு சொல்றது அவ்ளோ நல்லதில்ல. நம்ம வாழ்வதற்கும், நமக்கு நல்லது செய்வதற்கும் எக்கச்சக்க நபர் இருக்காங்க. இருந்தாலும் அம்மான்னு வரப்ப அது ஒரு தனி feeling. எனக்கு என் தங்கையும் அப்படித்தான். அந்த அழவுக்கு அவ என் மேல பாசம், அன்பு, பொறுமை, நட்பு மற்றும் தாய்மை காட்டிருக்கா.

ஆறு மாதமா நான் அவ கூட ஆறு வருஷத்து சமாசாரம் பேசிருப்பேன். தினம் தினம் என்ன நடந்ததுன்னு என் அம்மா கிட்ட கூட சமயத்துல சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் என் தங்கை கிட்ட சொல்லனும்ன்னு துடிச்ச்சதுண்டு. என் சொந்த கதை சோக கதை எல்லாம் நிதானமா கேப்பா. நிறையா சமாதானம் சொல்லிருக்கா. அவ ஒரு தங்கை மட்டும் இல்ல. சமயத்துல என் குழந்தை, சமயத்துல என் அண்ணை, சமயத்துல என் எல்லாமே.

நாங்க பேச ஆரம்பிச்ச நாள்லேந்து ஒரு நாள் கூட message பண்ணாம இருந்ததில்ல. சில மணி நேரம் தொடர்பில்லாம இருந்துருக்கோம், ஆனா அதுவே எனக்கு ரொம்ப தனிமையா இருக்கும். அவ காலேஜ் முடிச்சு, அப்பறம் ஒரு சில exams எழுதி முடிச்சு இப்போ தான் அவளுக்கு ரொம்ப நெருங்கிய குடும்பத்தினரோட வெழிய போறா.

அதனால எங்களால முன்ன மாதிரி message பண்ண முடியல. என் வாழ்க்கைல இந்த ரெண்டு நாள் மட்டும் நரகம் போல இருந்துச்சு. வெழிய காம்சிக முடியலைன்னாலும் ரொம்பவே கஷ்டமாத்தான் இருந்துச்சு. நடு நடுவுல ரெண்டு மூணு messages அனுப்சிகிட்டாலும் முழுமையா பேசுன மாதிரி இல்ல. ரொம்பவே miss பண்றேன் என் தங்கைய.

சாதாரணமா நான் போலம்பரதேல்லாம் எப்பயோ நிருத்திட்டேன்னு நினைச்சேன். யார் கிட்டயும் போய் என் பிரச்சனைய சொல்றதில்ல. முக்கியமா இப்படி blogpost -எல்லாம் பன்னிருக்கவே மாட்டேன். But என் தங்கைய miss பண்றேன், என் அம்மாவ miss பண்றேன். நான் உன்ன ரொம்ப miss பண்றேன்னு அவளுக்கு ரொம்ப அதிகமா message பன்னா அப்புறம் அவ சந்தோஷமா spend பண்ற நேரத்த கெடுத்த மாதிரி ஆய்டும். இருந்தாலும் அவ message பண்ணப்ப எல்லாம் மூடி மறைச்சி சொன்னேன். ஆனால் இப்போதான் மனசுல இருந்தத வெழிய கொட்டின அனுபவம். என்னதான் இருந்தாலும் நானும் மனுஷன் தானே? 😦

ஒரு அண்ணனா ஒன்னும் கிழிக்கல. இருந்தாலும் என்னையும் ஒரு அண்ணனா ஏத்து, அழவுகடந்த பாசத்த காமிச்சதுக்கு நன்றி சொல்ல இந்த ஜன்மம் பத்தாது. At the least, உன் கிட்ட சண்டை போடாம, உன்ன வருத்த படுத்தாம, உனக்கு தேவை படும்போதெல்லாம் என்னால முடிஞ்ச உதவிய செய்ய முயற்சிக்கிறேன்.

– இப்படிக்கு an eternally thankful soul.

Urban Wilderness And Carom’s Death

Carom - just out of his dungeon, sleepy but alert.

(Carom)

Well, I’m not that great at writing serious stuff but departure of life, even if that of a semi-pet kitten, is definitely a serious thing. One can’t really express this complex feeling where you are not that sad that your semi-pet kitten is dead but you can’t be that normal either. But I guess me and my mom – who loved Carom much more than any of us did – have done a decent job in keeping ourselves normal despite his death.

Carom’s departure from this mortal world is a clear case of the urban wilderness that afflicts a lot of such kittens, puppies and off-springs of other various creatures. There’s the squirrel that often loses its kids to the feline predators. There’s the crow that suddenly finds its eggs missing from the nest. And then, there’s the cat which finds its kitten immobile, static, and dead all of a sudden in the early morning.

10th of June would never be forgotten for it’s my dad’s birthday and turned out to be the day we found Carom missing and finally dead.

Now, there is a cat in our neighborhood which we feed. It’s not exactly a pet but it roams around where our apartment is. We’ve known it for about some months now, and it gave birth to four kittens. They all grew up good, and it was a brilliant experience feeding them, seeing them climb down the wall which was their first “explored surrounding” out of their little dungeon, and being able to play with them. These were semi-pets, and an orthodox family like ours would never let those kittens in the house.

They all seemed quite content, safe and happy. They, in fact, were. Kittens grow up, and in some weeks, their territory of exploration grew bigger. But we never expected the kitten to jump up the compound wall to the other side – the side where rabid stray dogs seem to visit often.

It was so nice to watch the four kittens play. Many times I would play with them with something as simple as a stick. We had set a routine of feeding them, of watching them play and most nights, before hitting the sack, we’d sit and watch them play. My mom got quite attached to all of them. Chess (black and white) and Cricket (Brown and white) [names christened by my sis, Iyshu] were the ones which let us take them in our hands. I had the fortune of Chess and Cricket sleeping in my lap a couple of times and when Chute (grey one) was sick, me and my dad took it to the vet – something we did for the first time in our lives.

Carom never let us take it in our arms. It was the tiger of the pack – with clear stripes, stout and strong, soft and fluffy. It looked the mom cat’s favorite child. It indeed was, which was why it probably wandered out of its territory in search of its mom suddenly and, perhaps in the dead of the night or the wee hours of 10th June, had found itself amidst those rabid dogs.

My mom never saw Carom’s mortal remains. I saw it in plain view, a part of its back clearly marking the bite that would have set the poor kitten in shock. I just hope it died quickly and through very little pain. Semi-pets, urban wilderness, dead kitten. Definitely, sadly unexpected. A melancholy state has definitely set in, but we try our best not to show. After all, as some wise man said, this is life. It goes on.

5 Things to do When You Miss Someone

There are sometimes when we miss someone. I’ve never felt that way before till now. And no, I am not in an affair or something, for heaven’s sake! 😛 This is a “siblingy miss” 🙂 🙂

1. Old SMSes are great reprieve. First off, these are mostly recent. Secondly, these are easily accessible. 😉 Here’s the phone, here’s the Inbox and here we go. These old messages are not that old 😉

2. Old Emails – unmatched in their context and content 😛 Some of the emails that you have received from or sent to the person you miss might contain highly … funny stuff. 😛

3. Chat History – this one is the most unmatched stuff for the fun and for nothing else 😛 Reading old chats … along the way past fuses into the present and it feels like the person you miss materialized right in front of you 😉

4. Facebook Friendship History – Ahh.. this one is feature-rich 😛 Wall posts you shared, comments that are mostly “pulling-the-leg” type, and photos that were tagged and produced funnier comments 😛

5. Sleep off. Sometimes, following any of the above would actually make you miss the person all the more 😛 so beware of that part 😉 Before you hit that, better sleep off. 😛